 First published February 4th of 2012 Datum: 4 febr. 2012 Referentie nr.: 22012012 LG Afdeling: E.T. sub. 4 Onderwerp: Aandacht Opsteller: H. Het stond in de VPRO-gidzzz (sic) van 21 januari dus uit redelijk onverdachte bron (maar garanderen doe ik niets): ......ontstaat het beeld van een begaafd kind dat haar jeugd doorbrengt achter de piano met Beethoven, Mendelssohn en Mozart. Een buitenbeentje, ze wordt erom gepest. Ook op de muziekacademie past ze niet. Ze probeert het als singer-songwriter in New Yorkse bars, maar het schiet niet op. Ze raakt aan de drugs, het zijn haar zwarte jaren. Tot ze een keer uit balorigheid en wanhoop uitkleedt op het podium. 'Toen waren ze wel stil.' Het brengt haar tot het inzicht dat het visuele aspect van een optreden minstens zo belangrijk is in deze tijd, gedomineerd door beeldcultuur en geobsedeerd door sterrendom........... Hier wordt het universum van een boegbeeld van onze hedendaagse cultuur beschreven. Wie bij de eerste regels nog mocht hebben gedacht aan een vrouwelijk equivalent van Charles Mingus moet deze gedachte verlaten bij het vernemen van de striptease act. Echte musici geven zichzelf nimmer letterlijk bloot hun muziek spreekt voor zich. Wie echter denkt een gooi te moeten doen naar de gunst van het hedendaagse publiek kan na ampele overweging de gevolgtrekking ‘alles moet uit' wel als adagium omarmen. Blijft over de vraag of genoemd publiek deze verwijzing naar ‘Paris vaut bien une messe' waard is, daargelaten de vraag of het ontdoen van kleding in het ene geval - fraaie dame, hoewel onderhevig aan smaak - meer op prijs wordt gesteld dan in het andere geval, lelijke man. Duidelijk is in ieder geval de prangende vraag om aandacht. Waar het niet lukt deze muzikaal te verkrijgen wordt overgegaan tot drastischer maatregelen. Is die aandacht dan eenmaal op deze manier verworven dan doet zich een eigenaardig fenomeen voor. Plotseling is er belangstelling voor de muzikale prestatie van de stripteaseuse. Zij blijkt zelfs de ene hit na de andere te kunnen produceren en wordt op allerlei manieren in het publicitaire zonnetje en gelauwerd met een aanzienlijk aantal bekroningen. Kortom zij heeft zichzelf tot ster gemaakt. Eenmaal geproefd hebbende van de vrucht van de roem slaagt zij er in om zich blijvend in de publicitaire krochten te installeren. Deze zij is inmiddels bij heel veel mensen bekend als Lady Gaga. In populariteit het vorige icoon, Madonna, ruim voorbij gestreefd. (Lady Gaga 726 miljoen hits, Madonna 326 miljoen hits) Duiding van het waarom is niet eenvoudig te geven. Toch vermoed ik, dat het te maken heeft met een generatieverschil en dat de Lady gewoon meer internetfähig is dan de Madonna. Wat echter onverlet laat, dat het droevige tijden voor de muziek zijn als populariteit gestoeld is op fysieke uitingen en niet meer op muzikale kwaliteit. Een goed geproportioneerde en zingende muzikante gaat het daardoor in de toekomst altijd winnen van een muzikaal begaafde instrumentalist. Want de eerste heeft nog een aanvullende optie ter beschikking die de tweede in geval van daadwerkelijke uitvoering op grote afstand zet. Het wachten is op de aanstelling van een docent met de leeropdracht ‘strippen' op de diverse conservatoria. Want het mag duidelijk zijn, met Mozart, Bach en Mendelssohn alleen ga je het niet meer redden. Herbert First published January the 24th of 2012 Als keiharde trendnegeerder kreeg ik onlangs toch het rare gevoel met een trend geconfronteerd te worden. Ik zal het uitleggen. Via een e-mail werd ik op de hoogte gesteld van de laatste ontwikkelingen op het Hammond-front en dan speciaal van die van Rob Mostert. Het mailtje luidde aldus: Win kaarten voor Rob Mostert Vind ons leuk op Facebook en maak kans op vrijkaarten voor het theaterconcert 'Heartbeat of the Hammond' van Rob Mostert op zaterdag 28 januari! Zaterdag 28 januari brengt Rob Mostert het swingende en energieke theaterconcert 'Heartbeat of the Hammond'. Deze Hammondvirtuoos overrompelt en verrast in zijn programma 'Heartbeat of the Hammond', waarin hij terug keert naar 1953. In dit jaar sluit de grote Jimmy Smith zich een jaar lang op in een pakhuis in Philadelphia om een nieuwe sound uit te vinden. Een sound die nog steeds van nu is, in zijn meest pure vorm. Win win win! Voor dit bijzondere theaterconcert, dat barst van de passie, energie, muzikaliteit en puurheid, hebben we een speciale Facebook actie opgezet: Vind ons leuk op Facebook en maak kans op vrijkaarten voor 'Heartbeat of the Hammond' van Rob Mostert e.a. op zaterdag 28 januari 2012. Vind ons hier leuk op Facebook en maak kans! Ik las het bericht een paar maal over, besloot sarcasme geen kans te geven en klikte vervolgens door naar de website van Rob Mostert, de Hammondvirtuoos. Op zijn website werd ik gewaar, dat Rob met blote voeten achter zijn B3 kruipt (of in dit geval op).  Tja. Zou Rob in de veronderstelling hebben verkeerd, dat Jimmy Smith in dat pakhuis eerste zijn schoenen en sokken uittrok alvorens een nieuwe sound uit te vinden? Rhoda Scott ging hem in ieder geval blootvoet's voor, hoewel ik niet weet of ze dat nog steeds doet. Even op google de woorden Hammond en blote voeten ingetikt en daar kwamen meer dan 10.000 (!) resultaten uit te voorschijn. Hele fora worden er aan het item gewijd. Wel of geen blote voeten, sokken, schoenen, speciale schoenen, met hak zonder hak. Ook kwam ik de naam van Carlo de Wijs tegen en ja hoor ook Carlo doet het bloot.  Het was duidelijk, hier is sprake van een heuse trend en tegelijkertijd van een tweedeling. Nederlandse Hammond-organisten kunnen vanaf nu onderscheiden worden in ‘bedekt' of ‘bloot'. Bespeurde overeenkomsten met het naaktstrand zijn voor rekening van de lezer. Bevreemd constateer ik, dat dit het derde schisma in de wondere wereld van de Hammond zou kunnen zijn. Het eerste was met of zonder bassist, het tweede de bas met de voeten of met de linkerhand. In het eerste geval is er inmiddels duidelijkheid geschapen. Popmuziek met bassist, jazz of wat daar tegenwoordig voor doorgaat zonder, een enkele uitzondering daargelaten. Het tweede schisma berust daarnaast op een paar misverstanden. Het eerste misverstand, er zitten pedalen bij de Hammond dus die dienen gebruikt te worden. Ja bij een normaal orgel met pijpen of elektronisch klopt dit wel. Daar zitten de pedalen en de manualen elkaar niet in de weg. Je drukt met je voet een pedaal in en een daverende bas laat zich horen. Hier kan rustig overheen worden gepreludeerd zonder dat de klanken elkaar ondergraven. Flik je datzelfde bij een A, B of C dan blijkt al snel, dat er een soort brei ontstaat die het erg onduidelijk maakt wat er nu muzikaal aan de hand is. Vandaar dat zowel Barbara Dennerlein als Carlo - en hun navolgers - zich heel erg veel moeite hebben getroost om hun bas digitaal vorm te geven. Om die brei te vermijden. Hun bassen klinken duidelijk en vormen geen stoorzender bij de akkoordvorming op het onder-manuaal. Er ontstaan nu echter twee nieuwe problemen. Het eerste is, dat het specifieke Hammond-geluid aangetast wordt en op de tweede plaats verandert de timing. Over het geluid wil ik het verder niet hebben, want een kwestie van persoonlijke smaak maar wel over die timing. Waarom is die aan verandering onderhevig? Simpelweg door een kwestie van fysieke aard. De afstand die de vingers moeten overbruggen is aanzienlijk kleiner dan die de voet(en) dient(en) af te leggen. Daarbij komt, dat het aanbrengen van accenten om een bepaalde ritmiek te ondersteunen met de hand veel soepeler gaat dan met de voet. Nu niet gaan roepen: "... maar Jimmy Smith, Jack McDuff en al die andere grootheden deden de bas wel met hun voeten", want dat is maar zeer ten dele waar. Zij deden de ‘walking' bas met hun linkerhand en voegden er - soms - accenten met het pedaal aan toe. Dat heb ik menigmaal met eigen ogen kunnen constateren en nota bene op mijn eigen orgel. Op Lou Bennett en Richard ‘Groove' Holmes na is mij geen enkele swingende jazz-organist bekend die hele stukken alleen met de voeten speelden. Lou Bennett had een zeer eenvoudige oplossing hij ging gewoon met zijn voet(en) op en neer over het pedaal. Uitgaande van de (discutabele) stelling dat men - lees Het Publiek - toch niet in staat was de tonen te onderscheiden. Richard speelde met beide voeten een solo in Misty of in een ballade maar hield het verder toch op de linkerhand. Conclusie: Swingen doe je met je handen niet met je voeten. Al die Hammondorganisten die zich beroepen op het lichtend voorbeeld dat Jimmy Smith vanaf 1953 tot aan de 70-tiger jaren onbetwist was dienen te beseffen, dat met blote voeten de pedalen bedienen hem dus geen recht doet. Daarbij moet je er niet aan denken een splinter in je poot te krijgen. Mocht er bezwaar zijn tegen deze visie, kijk dan eens naar die twee gastjes van ‘Twogether'. Die kleine achter die grote Hammond wist hoe Abraham de mosterd gehaald had: Met zijn hand. Herbert First published January the 10th of 2012 De decembermaand ging rimpelloos voorbij. Niks om je druk over te maken. De ene econoom zei dit en de andere zei dat. Het begrip doormodderen werd opnieuw gemunt. Als liefhebber van jazz heeft het woord ‘crisis' weinig vat op mij. In de jazz is het bijkans al vijftig jaar crisis. Daarbij huilen de wolven al een eeuw in het muziek-bos om deze ‘ongewenschte' muziek. Kortom de oprechte liefhebber maalt niet om een crisisje meer of minder, die is gehard. Een gestaald kader zogezegd. Met de laatste oliebol achter de kiezen lees ik Het Parool. De krant met een reputatie op het gebied van recensenten, klassiek of jazz of pop. Chiel de Ruyter, schreef voor Het Parool en Simon Korteweg en Jeroen de Valk. Met hart, ziel en vakmanschap de échte muziek toegedaan. Na Jeroen ging het mis met als voorlopig dieptepunt de voorvechtster van Jodeljazz en Hoorspelartiesten: Maartje den Breejen. Toegegeven Maartje is consequent. Dat wil zeggen in het negeren van de voorafgaande eeuw. Voor Maartje is (haar) jazz ontstaan in de beginjaren van het afgelopen decennium, zo rond 2002 dus. Zo'n benadering heeft eigenlijk alleen maar voordelen. Je wordt niet opgezadeld met geschiedenis, stokpaardjes, namen, data en andere niet terzake doende onzin. Jij bepaalt dan wat jazz is want jij duidt het kader. Dat is intellectueel design. De geknoopte stoel van Marcel Wanders maar dan brein geweven. Het is zelfs mogelijk school te maken. Zoals geknoopte stoelen worden opgevolgd door gebreide vazen wordt jodeljazz opgevolgd door swingjazz. Stilte. Echt, het stond er, swingjazz. Maartje heeft een discipel en die heet Jan Jasper Tamboer. In Maartjes bijbel is de jazz geschapen in zes dagen. Daarvoor was er niets. Dat biedt ongekende mogelijkheden voor apologeten. Dan kan je zomaar met een term als swingjazz op de proppen komen. ‘Kweksilber trekt majestueuze swingjazz naar hier en nu'. Proef zo'n kop op het puntje van uw tong. Ga dan op zoek naar deze Kweksilber als trekker van majestueuze swingjazz op YouTube. Je vindt dan o.a. dit: Met de Schoenen (De verantwoordelijke tapdanser is Peter Kuit (omen est nomen). Zullen we voor het nieuwe jaar de volgende regels afspreken: Regel 1." Als je voor of na het woord jazz, swing, zangeres, nu, klassieke, vrolijke balkan, soul, viool, niettemin of andere voor- of achtervoegsels ziet staan, dan is het pertinent geen jazz. Althans de kans dat ik er blij van word is miniem. Daarentegen zijn Maartje, Jan Jasper en nog een hele meute dan in hun nopjes. Regel 2. Lessenaars met partituren op het podium, verkleinen de kans op jazz buitensporig. Regel 3. Genoemd worden in een recensie van Maartje of Jan Jasper, betekent definitief geen jazz. Dit is mijn uitspraak en hier moet u het maar mee doen. Herbert Voor een hilarische omschrijving van jazz - komt door het gebruik van een vertaalmachine- zie: Jazz Rinus, Pierre, Aad, William en Herbert in actie in het Hammond Cheese Warehouse. Een eerbetoon aan Bobby Timmons. Voor meer fimpjes: Klik hier Lees ook mijn stukje: Het Einde van de Levende Muziek.
|
| Infopage | Songbook for Hammondorgan | Guitarbooks | CD's for sale |